۱۳۹۰ بهمن ۲۴, دوشنبه

دست به دامان شعرم
در این فضای غریب
وقتی واژه ها از تردید های تو
سرگردان می شوند ...

لیلا
بیست و چهارم بهمن ماه هزار و سیصد و نود

۱۳۹۰ بهمن ۲۰, پنجشنبه

در هوایی که نیستی
نفس شماره می کنم
تا صفر می دوم
به کبودی می رسم
در دقایق درد
...

لیلا
بهمن 1390
در هوایی که نیستی
نفس شماره می کنم
تا صفر می دوم
به کبودی می رسم
در دقایق درد
...

لیلا
بهمن 1390
تو هیچ وقت نبودی
-شکل ماه- را
زل زده بودم به چشم تو
و درست وقتی هلال می شدی
سردم شد
این جا
نه روشنی
نه برف
نه سکوت
دلداری ام نمی دهند
و گرگ های همیشه گرسنه ی تن ات
تا کبودی زوزه می کشند ...

لیلا
بیستم بهمن ماه 1390

۱۳۹۰ بهمن ۱۷, دوشنبه

وقتی با سکوت
ناگفته ها را اقرار می کنی
جز توفانی از احساس
بر سطرها چه می ماند
معشوقه یا دوست
ظرافتی که زن نوشته هایش را
به چشمان تو می سپارد ...

لیلا هفدهم بهمن 1390
می گویی
دوستت داشتم
دوستت دارم
نمی فهمم
چرا رفتی
چرا ماندم ...
گاهی که خیال می کنم خوشبختم
خودم را به خواب می زنم
تا رد نوازش هایت را دوباره پیدا کنم
می خواستی شاعر چشم هایم باشی
قاتل خنده هایم شدی
آن سوی رویا بی هیچ تاملی به دیدنم بیا
شاید حضور دستهایت
عاشقانه بیدار کند مرا ...