دست به دامان شعرم در این فضای غریب وقتی واژه ها از تردید های تو سرگردان می شوند ...
لیلا بیست و چهارم بهمن ماه هزار و سیصد و نود
۱۳۹۰ بهمن ۲۰, پنجشنبه
در هوایی که نیستی نفس شماره می کنم تا صفر می دوم به کبودی می رسم در دقایق درد ...
لیلا بهمن 1390
در هوایی که نیستی نفس شماره می کنم تا صفر می دوم به کبودی می رسم در دقایق درد ...
لیلا بهمن 1390
تو هیچ وقت نبودی -شکل ماه- را زل زده بودم به چشم تو و درست وقتی هلال می شدی سردم شد این جا نه روشنی نه برف نه سکوت دلداری ام نمی دهند و گرگ های همیشه گرسنه ی تن ات تا کبودی زوزه می کشند ...
لیلا بیستم بهمن ماه 1390
۱۳۹۰ بهمن ۱۷, دوشنبه
وقتی با سکوت ناگفته ها را اقرار می کنی جز توفانی از احساس بر سطرها چه می ماند معشوقه یا دوست ظرافتی که زن نوشته هایش را به چشمان تو می سپارد ...
گاهی که خیال می کنم خوشبختم خودم را به خواب می زنم تا رد نوازش هایت را دوباره پیدا کنم می خواستی شاعر چشم هایم باشی قاتل خنده هایم شدی آن سوی رویا بی هیچ تاملی به دیدنم بیا شاید حضور دستهایت عاشقانه بیدار کند مرا ...