باید بخندم، یا ساده باوری ت را گریه کنم وقتی از پرواز حرف می زنی با بال هایی که هرگز نداشته ای و آسمانی که نشناختی اش هنوز جاده ای برای قدم هایت پیدا کن شاید امیدی به رسیدن باشد
خواب هایم را می شکافی سینه ام را دردهایم را ... و نفس هایت سنگین و گرم در شب هایم شناوراند نگاه ت را کجا پنهان کرده ای که آینه از برهنگی لحظه ها سرریز می شود؟
سنگین می شوی مثل خیال و سرب مذاب ،که می ریزد بر هیاهوی ثانیه ها ته نشین می شوی در دست هایم و دهانت شکل شیپوری بنفش به نگاهم می خندد انتهای این سطرها کوچه ای ست که هر روز صدایم را به بن بست می برد ...
کمر به قتل م می بندی وقتی با نگاهت بر روزگارم خط می کشی و آن قدر آهسته در رگ ها می ریزی که خیال بهار در تنم جوانه می زند
بیدارم می کنی تا برای همیشه بخوابم و خورشید را به نگاهم می فرستی تا بر تاریکی م تمام بتابی ساعت صبح در دست های تو دختری می زایم، که شبیه کبوتر است و بکارت گم شده در غبار را به خیال چشم های تو می بخشم تا هرگز نفهمی کجا بود که نزدیکت شدم فرشته تاریک من تویی و من حسرت بهشت را به رویای بنفش آغوشت نمی فروشم ...
۱۳۹۰ اسفند ۸, دوشنبه
زن،دور مرد،دور چشم ها ،دور می شود پله پله اوج گرفت می شود ذره ذره پایین شد و تمام روز را در حسرت خوشبختی تاریک کرد من ، دور تو ، دور دست ها دور نوازش ت را کم می آورم و صدای استخوان هایم درگوش باد می پیچد ... لیلا/7اسفند1390
۱۳۹۰ اسفند ۷, یکشنبه
خواب هایم را می شکافی سینه ام را دردهایم را ... و نفس هایت سنگین و گرم در شب هایم شناوراند نگاه ت را کجا پنهان کرده ای که آینه از برهنگی لحظه ها سرریز می شود؟
لیلا/اسفند1390
۱۳۹۰ اسفند ۳, چهارشنبه
شاید این سطرها بهانه ی شعری در قحطی احساس وقتی واژه ها جان می دهند جمله ها نفس بر می شوند در مکث های مکرر جایی که وزن و قافیه را در هزارتوی ذهنم گم می کنم حروف نام تو می رقصند و مرا که سرگشته ای بی زبان ام به حرف وا می دارند
لیلا اسفند 1390
۱۳۹۰ اسفند ۱, دوشنبه
بی خیال نشسته بودی جایی حوالی درد سرود باران می خواندی و ترانه ی ماه چیزی در نگاهت لرزید دستانت را بازکردی پروانه ای در خیالت افتاده بود و تو دیگر هم نشین باد نبودی ...
لیلا اول اسفند 1390
۱۳۹۰ بهمن ۳۰, یکشنبه
دیگر دلتنگ نیستم مثل تو که دیگر شبیه آن روزها نیستی روزهایی که سرگردان چشم های تو بودم و تو سرگرم تردیدهای عاشقانه ات حال و هوای این روزهایم مثل شب های بیداری روزگار تو ست بی حوصله پر رخوت سرد ...
لیلا بهمن 1390
۱۳۹۰ بهمن ۲۶, چهارشنبه
چشم هایم را نشانه می روی تکه هایم را زمین جمع می کند و رودخانه ای همرنگ تنهایی ام بر لبانت جاری می شود دستم به نگاه ت نمی رسد در آغوشم بگیر ...
لیلا/زمستان1390
در امتداد فصل ها به واژه صبر می رسم دست در دست شب کنار سایه ات پیر می شوم نگاه کن زمستان از موهای من آغاز می شود ...
لیلا/26بهمن1390
۱۳۹۰ بهمن ۲۴, دوشنبه
از زمستانی که دستانت را از من گرفت تا بهاری که چشم هایم را به شب سپرد قرن ها فاصله بود تو دچار سکوت شدی و من جوانه ها را تا ریشه یخ بستم و فاصله بین امان دیگر اقیانوس نبود ...
لیلا بهمن 1390
دست به دامان شعرم در این فضای غریب وقتی واژه ها از تردید های تو سرگردان می شوند ...
لیلا بیست و چهارم بهمن ماه هزار و سیصد و نود
۱۳۹۰ بهمن ۲۰, پنجشنبه
در هوایی که نیستی نفس شماره می کنم تا صفر می دوم به کبودی می رسم در دقایق درد ...
لیلا بهمن 1390
در هوایی که نیستی نفس شماره می کنم تا صفر می دوم به کبودی می رسم در دقایق درد ...
لیلا بهمن 1390
تو هیچ وقت نبودی -شکل ماه- را زل زده بودم به چشم تو و درست وقتی هلال می شدی سردم شد این جا نه روشنی نه برف نه سکوت دلداری ام نمی دهند و گرگ های همیشه گرسنه ی تن ات تا کبودی زوزه می کشند ...
لیلا بیستم بهمن ماه 1390
۱۳۹۰ بهمن ۱۷, دوشنبه
وقتی با سکوت ناگفته ها را اقرار می کنی جز توفانی از احساس بر سطرها چه می ماند معشوقه یا دوست ظرافتی که زن نوشته هایش را به چشمان تو می سپارد ...
گاهی که خیال می کنم خوشبختم خودم را به خواب می زنم تا رد نوازش هایت را دوباره پیدا کنم می خواستی شاعر چشم هایم باشی قاتل خنده هایم شدی آن سوی رویا بی هیچ تاملی به دیدنم بیا شاید حضور دستهایت عاشقانه بیدار کند مرا ...