۱۳۸۸ فروردین ۱۹, چهارشنبه

می خواهم که بنویسم
نمی توانم اما
انگار دستی مرا از نوشتن باز می دارد.
می خواهم فکر م را جمع و جور کنم
نمی توانم اما
توفانی در مغزم بر پاست.
پیوند دل به زبان و
اندیشه به قلم
را سردر گمی عجیبی از هم گسسته.
بی قرارم بی قرار!
باید خودم را دوباره پیدا کنم
خدا کمکم کند.
لیلا نوزده فروردین 88

۱۳۸۸ فروردین ۱۸, سه‌شنبه

از خیابانهای خیس و خسته ی دیروز که می گذرم
اینجا و آنجا تو را می بینم.
گاه در سایه ی بید کنار خیابان
گاه در میدان گاه بی عبور
و زمانی در انتهای کوچه ی خاموش.
تو را می بینم که می آیی تنها و غریب
می ایستی ساکت و سرد
میروی بی آنکه ببینی پشت پنجره ی روشن خیابان
چشمانی که از نم اشک دوباره بارانی شده اند
قدم هایت را می شمارند که دیروز اینجا بودند و امروز آنجا.
و تنها جای پای تو بر سنگفرش این خستگی می ماند و
از خود می پرسم
اگر خیال ماندن نداشت چرا آمد؟
و حالا که نیست چرا سایه اش حجم خیابان را پر کرده است؟
و چرا چشمان پنجره را دوباره مه گرفته؟
لیلا آبان 1387

۱۳۸۸ فروردین ۱۴, جمعه

زندگی بی تو هم می گذرد.
آسمان بی تو هنوز آبی ست
خورشید بی تو همچنان گرم است
و قناری ها بی اعتنا به نبو دنت
ترانه ی شادی سر می دهند .
بنفشه ها بی نگاه تو هم چنان پر طراوت اند
و رازقی ها بی اعتنا به تو عطر افشان!
توت فرنگی های وحشی با نشاط می رویند
بی آنکه لحظه ای نبودنت را دلتنگ باشند.
زنبورها بی تفاوت به نبو دنت دور گل ها می چرخند و
جوجه تیغی های جوان لابه لای علف ها بزرگ تر می شوند
و به نبودنت بهایی نمی دهند !
می بینی عزیز
زندگی بی تو هم می گذرد ...

لیلا
و عشق معجزه ای ست که در جان زندگی جاری ست
و دوستی در آب و آینه و آتش تکرار می شود
و من تکرار این معجزه را
در آینه ی پاک چشمانت می خوانم
لیلا زمستان 1387
باید عادت کنم به نبودنت؟
به ندیدنت؟
به نبوسیدنت؟

عادت حس غریبی ست
سرد است
و ساکن
نمی خواهم دچار عادت شوم

می خواهم در تو وحضور تو
جاری باشم
لیلا فوریه 2009

۱۳۸۸ فروردین ۱۳, پنجشنبه

آدم خراب کن

"عزیز من تو آدم خراب کنی درست مثل مامان ناهید من!"
این را فیروزه به من گفت شبی که با هم به تملشای بداهه نوازی تار حسین علیزاده در خانه ی موسیقی فرانکفورت رفته بودیم.
تو چشمهام زل زد و گفت.وآنقدر صادقانه گفت که استخوانهم لرزیدند!
یکه خوردم . منظورش را نمی فهمیدم.پرسیدم یعنی چی؟؟؟؟
" یعنی اینکه با رفتارت مردم را به اشتباه می اندازی.دچار وهم اشان می کنی!!مامان ناهید هم دقیفا مثل توست.نه تو مثل اویی!
همه به او می گوییم آدم خراب کن" . و ادامه داد " شما آن قدر به آدم ها بها می دهید که دچار این شبهه می شوند که با ارزش ترین موجودات زمین اند آنقدر تکریم شان می کنید تواضع می کنید و از خود -جان- مایه می گذارید که این حس را در وجودشان بیدار می کنید که بی اندازه قابل احترامند و هر چه در حق اشان می کنید کافی نیست! و خلاصه اینکه سراپا نیازید در برابرشان!!"
ساعتها به این جملات فکر می کردم.می بایست می فهمیدمشان .می خواستم با خودم و مامان ناهید که مثل هم بودیم صادق باشم.
و به این نتیجه ی غم انگیز رسیدم که
به عبارتی احتر ام به کسی که به او مهر می ورزیم مایه ی توّهم خواهد شد؟
و توجه بی قید و شرط اسباب دوران فکری؟ و ابراز عشق بیدارکننده ی ذهنیت نیازمندی ؟
و همه ی این ها خطاهای من و مامان ناهید اند و بلایی که دامنگیر هر دوی ماست !
همواره معتقد بودم و هستم که اگر کسی را دوست می داریم باید صادقانه و بی ریا قلبمان را برایش بگشاییم !
باید از بارش باران عشق سیرابش کنیم !
باید همیشه بداند که تا چه اندازه فکر و اندیشه امان به یاد و فکرش اختصاص دارد !
و اینکه در راه دوستی و عشق تا مرز جان پیش رویم!
و هرگز ترفندی بکار نبریم !
و خالصیم در نیت و قلب !!
کلامی نگوییم مگر آنکه به آن ایمان داشته باشیم
و قدمی بر نداریم مگر آنکه به آن معتقد باشیم!
و ...

اما با گذشت روزها بیشتر و بیشتر می فهمم که حق با فیروزه است.و من و (مامان ناهید) به حق آدم خراب کن ایم.
ابراز عشق و دوستی یکرنگی فکر و کلام احترام و از خود گذشتگی همه آن کارهایی هستند که آدم ها را به اشتباه می اندازند و
گمراهشان می کنند و دست آخر از مسیر صحیح رابطه ی برابر انسانی منحرف می شوند.
و افسوس ...
راست می گویی فیروزه من حقیقتا آدم خراب کن ام! یک آدم خراب کن حسابی !
اما بگو باید چه کنم؟
چطور باید آدم ها را به وادی خطا نکشانم؟
چگونه با انسان ها از مهر و دوستی بگویم بی آنکه آنرا به حساب نیاز بگذارند؟
احترامشان بگذارم بی آنکه مطمئن شوند این خودشان اند که مستحق اینهمه احترام بوده اند؟
اندیشه ام را به آنها بسپارم بی آنکه فکر کنند بی شک کار مهم تری ندارم؟
بگو فیروزه جان بگو چطور باید آدم خراب کن نباشم!

لیلا چهاردهمین روز بهار
سیزدهمین روز بهار هم از راه رسید
این جا اما حال و هوای سیزده بدر نیست
کار می کنم ودخترکم به مدرسه رفته است
و اگر همکارم یادآوری نکرده بود حتی یادم هم نبود که امروز سیزده بدر است...
در این دیار روزها به طرز عجیبی به هم شباهت دارند
و من هم دیگر از شمارش روزهای تکراری خسته ام
روزمرگی بر آستان زندگی لمیده است ...
و مرا هم با خود مانوس کرده است.

هوا اما دل انگیز است
آفتاب و آبی آسمان!
نسیمی نوازش گر و هوایی ملایم !
انتظار به سر رسیده و
دختر بهار با آن همه ناز عاقبت از راه رسید
قدمش مبارک!
گاهی اما ناز فروختن و ناز خریدن های طولانی
اشتیاق را در دل می کشد
حدیث بهاران ما هم امسال این گونه است.

نمیدانم آیا باید به احترام سنت ها
سبزه به آب انداخت و آش رشته پخت و نحسی را به به طبیعت سپرد؟
سبزه گره زد و آرزوی بازگشایی بخت در دل پرورد و ....
اگر مجالی نباشد برای ادا کردن این آداب
نکند تا آخر سال نحس بمانم !!
و حسرت بخورم که
کاش .....
13 فروردین