من با سایه ات زندگی می کنم
تو با خاطرات من
در تداوم این نبودن مشترک
آسمان رنگ می بازد
لیلا
اسفند 1389
پشت هجاها پنهان می شوی
و در هرسطردوباره پیدایت می کنم
با شعرم چه می کنی
که پریشان همچو خیالم به سویت می دود .
درانزوای این واژگان غریب
خط ها تو را کم دارند
که همیشه زودتر از ذهنم به کاغذ می رسی.
و دستهایم که ازهراس نوشتن جوهری می شوند
حروف نامت را عاشقانه در آغوش می گیرند.
می میرم از کلام بلاتکلیف چشم های تو
رهایم کن
بر شعرم ببار !
لیلا
20اسفند 89