بیا دوباره همان قدیمی ها باشیم تو ، مهربان ترین مرد عاشق گریز و من تنها ترین زن غمگین دنیا...
لیلا زمستان 1390
گفتی شعرهای خوب همه عاشقانه اند ندانستی اما همه شعرهای خوب من داستان دل از تو بریدن است لیلا دی ماه نود
۱۳۹۰ دی ۱۶, جمعه
از راه به بیراهه ام ببر به دخمه های تاریک تنت به خستگی های خاموش پیرهنت من کهنه آبروی زن های دی روز و بی حیایی لکاته زن های امروز را زیر پاشنه های بودنم له می کنم و دلم ، که گفتی بودی هم قواره احساست نیست را به چوب حراج می زنم بیا ببین این جا در این گوشه از خراب آباد زنی آواره از جنس خاک با ننگ و داغ هزار یاد به انتظارت نشسته است
لیلا شانزده دی نود
۱۳۹۰ دی ۱۵, پنجشنبه
وقتی فاصله بختک وار برتن دوستی ها می افتد و زمان کاهنده و سرد رفتن ها را فرسوده می کند چاره ای جز پناه بردن به فراموشی هم هست؟
لیلا شانزه هم دی ماه نود
۱۳۹۰ دی ۱۳, سهشنبه
تیک ... تیک ... تیک ... صدای ثبت فاصله هاست یا تکرار گزنده حقیقتی که نامش بی تو بودن است...
لیلا زمستان نود
شبیه آخرین روزهامان شده ایم بلاتکلیف ، دستپاچه، نگران. کاش می شد ذره ای از اولین لحظه ها را بدزدیم و در پنهان ترین گوشه ی لبخند ها مدفون شان کنیم و ذره ذره فراموش کنیم دور از هم چقدر آواره ایم...
لیلا سیزدهمین روز زمستان نود
۱۳۹۰ دی ۱۲, دوشنبه
بوتیمار من باش غم خوار من باش از بیم تشنگی ت آب می شوم نترس تمام نمی شوم...