۱۳۹۰ بهمن ۹, یکشنبه

نیستی و انگار همیشه بوده ای
میان دست های تو
و خواب های من
فاصله ای نیست
که اگر هست
صدای نفس های توست
و خنده های من
و تکرار آنچه نامش همدلی ست
به بی رمق ترین لبخند
و خداحافظی شتاب زده ات
به آخرین نگاه
و بی حواس ترین بوسه ات
به آن ایستگاه
به آن روز سرد برمی گردم
تا فراموش کنم
حرف های ناگفته را در چمدانت برده ای
و تکه های خاطره را در جیب ها گم کرده ای...
نمی توانم باور کنم
قلبی که زیر بارانی ت پنهان کرده بودی
هرگز در هوای چشم هایم نلرزیده بود .
از همان روزهاست که سرگردان رفتنت
تمام جمعه ها به متروک ترین ایستگاه ها پناه می برم ...
احساس می کنم جوان شده ام
دیگر عاشقت نیستم
و خورشید یخ بسته میان سینه ام
خیال دوباره تابیدن اش گرفته است
از دلواپسی ها که بگذریم
نشانی دستهایت را هم فراموش کرده ام
و دیگر مهم نیست
کجای سفر جا گذاشته بودی ام
محبوب دی روز
آشنای فردا
همان طور که سرگردان و خسته ای بمان
و برای حرف های ناگفته ات
روزها و ساعت ها قصه بباف
طاقت ام را به باد سپرده ام
برای منتظر ماندن امروز خیلی دیر است
بر بام زندگی ایستاده ام
و روزهای با تو بودن
آن یاد های خوب
چقدر از دور، نزدیک اند.
به قول کریستوفر مارلو:
همدیگر را اندکی دوست بداریم ولی طولانی
خیلی دوستم داشتی
خیلی کوتاه
اصلا کریستوفر مارلو را می شناسی؟
دیواری که کوتاه تر از دیوار من نبود
آمدی
سرک کشیدی
رفتی
بی آن که ببینی
آن سوی ویرانه ها
پیچکی غریب خواب آفتاب می بیند...

۱۳۹۰ دی ۲۱, چهارشنبه

دلم می خواست غزل صدایم کنی
تا شعری نو در چشم ها نوشته شود
تاریک تر از همیشه
راه به خانه نمی برم
و حکایت دستهای من و شانه های تو
منسوخ ترین افسانه روزگار می شود
در حجم اندوهی که ریشه کرده در واژه ها
قصیده آغوش تو شکل می گیرد
و تکرار نام من از زبان تو
عاشقانه ترین ترانه ی دنیاست
که فراموش می شود
نگاهت را به خانه ام بفرست
تا لبخند بر لبانم غزل شود...

لیلا
بیست و یک دی ماه 1390