۱۳۸۸ فروردین ۱۰, دوشنبه

بر خلاف بیشتر آدم ها
از فضای گورستان بیزار نیستم
از کودکی اینطور بود .
اولین خاطره ام از مرگ به شهادت جوانی از خانواده در نخستین سال های جنگ باز می گردد.
آن روز را خوب به خاطر دارم
غم انگیز بود و پر از درد اما ناخوشایند نبود.
گورستان برایم مکانی ست پر از بخشش و آرامش!
و انگار خدا آنجا از هر جای دیگر به آدمی نزدیک تر است
و لبخندش از شرق تا غرب گسترده .
سالها مادر که به زیارت مزار پدر بزرگ مهربانم می رفت را همراهی می کردم
و هر بار در بازگشت همه چیز در سبکی آرامش بخشی غوطه ور می شد...

اینجا گورستان ها در قلب شهرها هستند نه در حاشیه ها
ابدیت در همسایگی هیاهوی شهرهاست
و فاصله ای میان مرگ و زندگی نیست.

طی یک سال و نیم گذشته می بایست هر پنجشنبه بر سر قراری حاضر می شدم
حدود پانزده دقیقه از این راه در امتداد گورستانی پیموده می شد.

عصرهای دیر زمستان
که هوا سرد بود وتاریک و گورها زیر لایه ی نازک برف پوشیده شده بودند
و ابن جا و آن جا فانوسی بر مزاری سو سو می زد
به تن هایی می اندیشیدم که سرما به عریای اشان بی رحمانه نفوذ می کرد.

غروب های پاییز
گورستان زیر تابش خورشید بی رمق اسرار آمیز می نمود
و از خودم می پرسیدم که آیا این فضای پر رمز و راز خفتگان را هم مثل من به فکر فرو میبرد؟

تابستانهای بلند پر از صدای سینه سرخ ها و گرمای دلچسبی که زیر پوست می دوید
مطمئن بودم که بر چهره ی آسودگان لبخند ی از سر خوشنودی نقش بسته !

و حالا در بهار
وقتی سبزه ها و گیاهان خود رو سر از خاک بر می آورند
به این فکر می کنم که ذره ذره جان های آرمیدگان
به سبزی بهار پیوند می خورند
سر از خاک بیرون می آورند
خورشید را تماشا می کنند و آبی آسمان را
و این آرزو را در دل می پرورند که
خدا کند بهارمان پر گل باشد امسال!

با یاد و خاطره ی پدر بزرگ عزیزم که سال هاست ما را ترک کرده.

لیلا
می بینم تو را
خندان در آینه نشسته ای
نگاهم را می دزدم
آینه صد تکه می شود...
----------------------------
سهم من از خوشبختی؟
لمس نگاهت
بر پوست نمناک گونه ام!
-----------------------------
گلدان ها را یاس کاشته ام
عطر تو خانه ام را پر می کند.
آبشان که می دهم
چشمانت از اشک پر می شود.

------------------------------
گردوى تازه رسيده‏اى است ماه
بگذار براى تو بشكنم،
كف دريا پنير است
بگذار براى تو قاچش كنم،
آفتاب، آفتاب است حيف و
تخم‏مرغ طلا نيست
براى تو سرخش كنم.

بر نيمكت ساحل
من و باد گرسنه
كه غير بلعيدن من
ميل به چيزى ندارد

(شمس لنگرودی)

خواستم شما را با لذت خواندن این شعر از مجموعه ی ملاح خیابان ها شریک کنم !

۱۳۸۸ فروردین ۹, یکشنبه

مدرسه راهنمایی سلمان فارسی -کلاس اول راهنمایی
تازه واردم.به کلاس پا می گذارم. هیچکس را نمی شناسم.
با تردید و ترس به اطراف نگاه می کنم !
نمیدانم باید کجا بنشینم. که نگاهمان به هم می افتد. ردیف اول وسط نشسته
صورتی شبیه دخترکان ترکمن دارد و نگاهی مهربان و معصوم
با نگاهش تردیدها کم رنگ تر می شوند به سمت نیمکت ردیف اول می روم
و این آغاز یک دوستی است.
آنقدر به من نزدیک است که اگر حتی یک روز نباشد دلم برایش تنگ می شود
خواهری می شود که هرگز نداشتم
عاقل است و صبور.
مهربان با روحی لطیف.
حرفش ورد زبانم می شود
رازدارم . بهترینم.
با هم رشد می کنیم.
قد می کشیم. زن می شویم.
با هم عاشق می شویم با هم گریه می کنیم با هم از کودکی به جوانی می رسیم...
همیشه هست. همیشه می شنود درد دلهایم را. شریک خوشی هایم و مونس نا خوشی هاست.
همه کاری برای دوستی می کند...
گاهی قهری هم اتفاق می افتد ولی هیچکداممان طاقت نداریم دوری را. زود آشتی می کنیم!
حتی یک روزهم بی او سر نمی شود.حالا عضوی از خانواده ی ماست.
در نوزده سالگی وقتی هر دو در تالار وحدت به کلاس سولفج می رفتیم
سمت وسوی زندگی اش تغییر کرد.
وارد دنیای موسیقی شد
خیلی هم زحمت می کشید ...
موفق هم شد.سری در بین سرها بلند دارد.
مایه ی افتخار من است.
من هم به سوی دیگری رفتم...
با این همه رشته ی مهر گسسته نمی شود
هر کدام دوستان تازهای پیدا می کنیم اما هیچ کس جای او را در قلبم نمی گیرد
هر فرصتی را برای دیدارمی دزدیم.
همه ی لحظه های بی هم را بی کم وکاست برای هم می گوییم
بهترین دوست و مهربان ترین خواهران است.
و سینه اش آرامگاه رازهای ناگفته ی من .
وقتی غربت نشین می شوم
خاطرات دوستی مان شب های تنهایی یسیارم را تحمل پذیر تر می کند
وقتی به دیارآشنا سفر می کردم اولین کسی بود که به دیدارم می آمد.
و هنگام وداع تکه ای از قلبم پیش او می ماند.
همه ی اینها را گفتم چون باید از او می گفتم
چون قسمتی از زندگی ست
تکه هایی که زیاد دوستشان دارم
نوجوانی و جوانی!
سال هاست که نازنینم را کم دارم
به خاطر مردی و سوتفاهمی از من برید...
تا مدت ها گیج بودم.باورم نبود کسی بین ما قرار بگیرد
اما همیشه همان اتفاقاتی رخ می دهند که
حتی در رویا هم نمی بینیم!
خیلی وقت ها سخت دلتنگش می شوم.
جایش در زندگی ام خیلی خالی ست.
نهم اردیبهشت تولد ش است
و یکی از روزهای قشنگ دنیا.
امسال می خواهم دوباره پیدایش کنم
شاید دوباره راهی برای دوباره با هم رشد کردن بیابیم.
لیلا
به وقت هر اذان
تسبیح عشقت را می شمارم
نمازم هر بار قضا می شود.

لیلا نهم فروردین 88

۱۳۸۸ فروردین ۸, شنبه

پشت پنجره ی چشمانم شمع روشن کرده ام
مبادا بخواهی به قلبم سری بزنی
راه را پیدا نکنی.

لیلا

از تو

از تو گفتن را دوست دارم واز تو نوشتن را .

از تو گفتن مثل سفر با قایقی کوچک است در آبی دریا ها جایی در Kreta
آنجا که دریا و آسمان به هم پیوند می خورند ومرز بین زمین و آسمان ناپدید میشود!

از تو گفتن مثل گاز زدن یک قاچ هندوانه ی سرخ سرخ است شیرین شیرین
در صلات یک ظهر تابستان در شهری مثل یزد !

از تو گفتن مثل بوییدن یک بغل گل مریم است
و پر شدن ریه ها ازهجوم عطری ناب و سکر آور!

از تو گفتن مثل زیر باران ایستادن است
در یک نیمه شب اردیبهشت در کوچه ای در تهران!

از تو گفتن مثل نگاه کردن های دزدکی چهارده سالگی ست
به پسرک خجالتی و بی دست وپای همسایه از پشت پنجره !

از تو گفتن مثل شنیدن نوای دف است . پرشور. برای اولین بار.
در خانه ی دوستی به نام لیدا !

از تو گفتن مثل در آغوش کشیدن عزیزی ست پس از سالها
در جایی مثل فرودگاه مهر آباد!

از تو گفتن مثل شنیدن صدای اذان است
در غروبی دلتنگ با صدای کسی به نام موذن زاده اردبیلی!

از تو گفتن مثل راه رفتن بر روی برف تازه باریده است
و لذت شنیدن صدای قرچ قرچ زیر سنگینی چکمه ها!

از تو گفتن مثل همه ی زیبایی ها زیباست.
از تو نوشتن عاشقانه ترین کار دنیاست!

هزار زیبایی دیگر در ذهنم موج می زند که اگر بخواهم همه را بنویسم هرگز انتهایی نخواهند داشت.

لیلا یک نیمه شب از بهار