۱۳۹۰ مرداد ۲۴, دوشنبه

هم پای واژه ها
که زنجیری نام تو اند
تا ادامه ی درد راه می روم
و یادت همین جا
نزدیک تر از آسمان
اندوهم را در آغوش می کشد
نگاه کن
حافظه نوازش
دلواپسی لحظه ها را
چگونه بر باد می دهد...

لیلا
نیمروز بیست و چهارم مرداد هزار و سیصد و نود

۱۳۹۰ مرداد ۱۷, دوشنبه

می بوسمت و ستاره های چشمانت
خلوتم را در آغوش می گیرند
خیال کن این تن
این خسته ی صبور
میعادگاه توست
با خدایی که مرا با نگاهت آشنا کرد
خیال کن دستانم آفریده شدند
تا دردهای تو را مصلوب کنند
خیال کن سرمازده گنجشکی
در ایوان حضورت تکه های آفتاب می جوید
و ماه اینجا میان سینه ام
تنها برای شب های تو می تابد
هنگام , هنگام رفتن است و خط های پیشانی ات
حکایت جاده های دور را سر می دهند
ومن لبخندت که طعم چای می دهد و اندوه را
یک جرعه می نوشم ...

لیلا
مرداد نود

عطر نگاهت نشسته بر پیرهنم
کنار دستهای تو
روی خیسی گونه ها
طرحی از چشمانت
صدام را به خلسه می برد...
و تعبیر تنهایی
زیباست مثل لبخندت
انگار از نبودنت لبریز می شوم
و تو در خواب هایم راه می روی...

لیلا
17مرداد 1390

۱۳۹۰ مرداد ۱۱, سه‌شنبه

مرد شهریور
ای رویای آبی
نگاه کن
شعرم از انگشتانت چگونه غزل می نوشد
و کاکلی های بی قرار چشمانم
چگونه ترانه ی سفر را
در آسمانت به پرواز می کشند
در گرگ و میش رهایی
جایی میان رفتار تشنگی و نجابت دستانت
ستاره بختم روشنی را طلوع می کند
و من آفتاب ناگزیر حضورت را
به آشیانم می خوانم
و تمام زنانگی ام پروانه ای می شود
که پیروزی عشق را فاتحانه جشن می گیرد

لیلا
تهران
اول آگوست دوهزار و یازده

۱۳۹۰ تیر ۱۶, پنجشنبه

نگاهت آویزان گوشواره هایم
از رفتن می گویی و
هزار درد بی درمان
دهانت از دروغ های بزرگ گیلاس می چیند
و آغوشت طعم فراموشی را تکرار می کند
محبوب من
ای خنیاگر غریب
داستان هایت را به دیگری بفروش
دیگر حرف هایت را به یک ارزن نمی خرم !

لیلا
تیرماه نود

۱۳۹۰ خرداد ۲۹, یکشنبه

خدا از سر تقصیرم بگذرد
یادت را با چه قساوتی
در سینه سر بریدم
زنده بود هنوز
نفس می کشید چه سخت
چنگ می انداخت بر گلو
و اتماس می کرد به عجز
مثله اش کردم اما
با چه شقاوتی
تا تکه هایش را بیشرمانه به حسرت عاشقانم بفروشم
هرگز بر من نمی بخشد خدا که
گونه های زرد نبودنت
را با دستان خون آلودم گلگون کردم
و اشک های شوربختی و جدایی را
بی لحظه ای درنگ به تالاب دیروزها سرازیر کردم ...
می دانم دیگر صدایت
به آشفتگی روزهایم سنگ نمی زند
و سبزی نگاه غریبت
اجزای بودنم را متلاشی نمی کند
من سرا پا نیاز به استقبال فراموشی می روم
و طناب رهایی را برگردن دوست داشتنم محکم کنم
تا با مرگ خاطرات دوباره زنده شوم
حالا دیگر به هیچ چیز ایمان ندارم
حتی به آخرین نگاه چشم های تو ...
لیلا
خرداد نود

۱۳۹۰ خرداد ۱۶, دوشنبه


در وب لاگی به نام شب نوشته های یک پیامبر مجنون


با حیرت و تعجب شعرهایم را بدون ذکر ماخذ بازنویسی شده


و گاهی با دخل و تصرف پیدا کردم


سعی کردم با نویسنده و صاحب این خانه تماس بگیرم که مقدور نبود


از آن جا که مطمئن بودم دوباره به این جا سر می زنند تا شعری را بدون اجازه من


بردارند و در وب لاگ بالا بنویسند و بی شک این متن را خواهند خواند برایشان پیامم را می نویسم


آقای سامان عزیز و یا هر نامی که دارید لطف کنید و شعرهایم را با نام خودم بنویسید


در آن ها دخل و تصرف نکنید


به من به شعرهایم و به حریم اندیشه و احساسم تعدی نکنید


این تقاضای من و دل گویه های من از شماست


لیلا