در من مسافری
با خیال رفتن...
لب هایی با زمزمه ی رسیدن...
و چشم هایی به رنگ دلتنگی...
می خواهم زنی باشم
خالی از کابوس نرسیدن...
لبریز از رویای ماندن...
و آغوشی که به خانه ی تو باز شود.
لیلا
سی ام مرداد90
۱۳۹۰ مرداد ۲۶, چهارشنبه
روی استخوانهایم که می رقصی
رنگین کمان تنم آبی و بنفش را کم می آورد
و خواهشی کبود
از رگ ها بالا می رود
لبخند جامانده بر لبها
ته مانده ی آتش سیگارت
و خاکستری از اندوه
که سر ریز می شود از انحنای بازوها...
برایم چای می ریزی و
من گونه ها را در آینه نقاشی می کنم
دلشوره ام به استقبال رفتن می رود
وقتی کلید را در دستانت می فشاری...
لیلا
27مرداد 1390
۱۳۹۰ مرداد ۲۴, دوشنبه
هم پای واژه ها
که زنجیری نام تو اند
تا ادامه ی درد راه می روم
و یادت همین جا
نزدیک تر از آسمان
اندوهم را در آغوش می کشد
نگاه کن
حافظه نوازش
دلواپسی لحظه ها را
چگونه بر باد می دهد...
لیلا
نیمروز بیست و چهارم مرداد هزار و سیصد و نود
۱۳۹۰ مرداد ۱۷, دوشنبه
می بوسمت و ستاره های چشمانت
خلوتم را در آغوش می گیرند
خیال کن این تن
این خسته ی صبور
میعادگاه توست
با خدایی که مرا با نگاهت آشنا کرد
خیال کن دستانم آفریده شدند
تا دردهای تو را مصلوب کنند
خیال کن سرمازده گنجشکی
در ایوان حضورت تکه های آفتاب می جوید
و ماه اینجا میان سینه ام
تنها برای شب های تو می تابد
هنگام , هنگام رفتن است و خط های پیشانی ات
حکایت جاده های دور را سر می دهند
ومن لبخندت که طعم چای می دهد و اندوه را
یک جرعه می نوشم ...
لیلا
مرداد نود
عطر نگاهت نشسته بر پیرهنم
کنار دستهای تو
روی خیسی گونه ها
طرحی از چشمانت
صدام را به خلسه می برد...
و تعبیر تنهایی
زیباست مثل لبخندت
انگار از نبودنت لبریز می شوم
و تو در خواب هایم راه می روی...
لیلا
17مرداد 1390
۱۳۹۰ مرداد ۱۱, سهشنبه
مرد شهریور ای رویای آبی نگاه کن شعرم از انگشتانت چگونه غزل می نوشد و کاکلی های بی قرار چشمانم چگونه ترانه ی سفر را در آسمانت به پرواز می کشند در گرگ و میش رهایی جایی میان رفتار تشنگی و نجابت دستانت ستاره بختم روشنی را طلوع می کند و من آفتاب ناگزیر حضورت را به آشیانم می خوانم و تمام زنانگی ام پروانه ای می شود که پیروزی عشق را فاتحانه جشن می گیرد
لیلا تهران اول آگوست دوهزار و یازده
۱۳۹۰ تیر ۱۶, پنجشنبه
نگاهت آویزان گوشواره هایم از رفتن می گویی و هزار درد بی درمان دهانت از دروغ های بزرگ گیلاس می چیند و آغوشت طعم فراموشی را تکرار می کند محبوب من ای خنیاگر غریب داستان هایت را به دیگری بفروش دیگر حرف هایت را به یک ارزن نمی خرم !