۱۳۸۸ تیر ۸, دوشنبه

هم قصه ی دیروز
قیس
آشنای قدیمی
کجایی؟
سال هاست که پی ات می گردم !
کجاوه نشین نیستم
غربت نشینم و دل خسته.
شوریده ی کویر خانه ام نیست
در سرزمینی سبز خار گشته ام !
رسم دلدادگی را قرن هاست که فراموش کرده ام
لیلا ی آن روزها در هیاهوی شهر حیران است !
تنگ غروب
به وقت سقوط شرقی ترین ستاره در دور دست
در ایوان خانه ام
که هیچ شباهتی به خیمه ی آن روزگار ندارد
می نشینم و
طلوع ماه را در انتظارم
محبوب دیرین مجنون
آخر کجایی؟
نکند تو هم به جمع عاشقان بی دل این روزها پیوستی؟

لیلا
9 تیر ماه 88

۱۳۸۸ تیر ۷, یکشنبه

ای وای ...
با دست راست می نویسم
مگر چپ دست نبودم؟
نیمکره های بی حوصله ی مغزم
با ظهور نامت چه بی تاب می شوند
و قلبم که خیال می کردم جایی در سینه می تپد
در سراسر بودنم حالا می زند
از سر تا پا همه نبض می شوم...
یادگارم از بلوغ
غلیان زیبایی بود و رشد
زنانگی را اما
تو به من بخشیدی !
و ترانه ی زایش را
که حوا سالیان پیش گم کرده بود
در زهدان خاطرم بارور کردی
و ذرات شکوفه را
به توده برف های زمستان تنم پاشیدی !
حالا در حضورت غرق می شوم
به شوق یادت پر می گیرم
و با دستانت می رقصم !
تقدس عشق ت مرا به شعر رساند
آن قدر از تو لبریزم
که هرگز به یاد نمی آورم
با کدامین دست می نویسم !

لیلا
هشتمین روز تابستان هشتاد و هشت
سپیدی مویی نیست
در سیاهی جنگل فکرم
هزار ساله ام
و هنوز هم زیبا.
شعرم
بکارت ساختگی کلام را هزار تکه می کند
آخ صدایم درد می کند
از هجوم این الفاظ منسوخ
از کجا می شنوم
نوای کمانچه ی مهرورزی پوشالی را
که حتی عنکبوت ها را هم فراری می دهد
نگاه کن
در هیاهوی این شهر پر فریب
زنی هست
که برای عاشقی مزد می گیرد
و اندام چروکیده اش
هوس هم خوابگی را سترون می کند.
همدلی را باور نمی کنم
چرا که در این کهنه بازار
دلاله گان محبت بسیار بوده اند
فاسد تر از زمانه ی مسموم
مفلوک تر از گدایان بی دست و پا.
هیچ نشانی از بهبودی زمانه نیست
در تلاطم این همیشه خسته ی سیال
آنچه را که بی تردید می پذیرم
تکرار دروغی ست
که سال هاست
در گوشه ی قلب ها جای گرفته است
فریبی بزرگ
که زندگانی نامش نهاده اند...

لیلا 7 تیر 1388

۱۳۸۸ تیر ۵, جمعه

این شعر نیست تنها یک یادآوری ست به خودم !

چه فرقی می کند
که عاشق سام باشم یا بابک؟
مهم اینست که عاشقم
و قلبم دوباره این روزها تند تند می زند!
شور دلدادگی ست که بطن ها را لبریز کرده
یا دچار آریتمی شده ام؟
-البته آن هم کشنده نیست-
فرقی نمی کند
مهم اینست که هنوز
این تپیدن ها هست
و اشتیاق دوباره روییدن
کمی هم امید ...

لیلا جمعه پنجمین روز تابستان

۱۳۸۸ تیر ۴, پنجشنبه

تو را تا بلندای آفتاب پرواز میدهم
تا نگاهم
دوباره به خورشید بخندد
و دلتنگی های شبانه را
به ماه می بخشم
تا بی قراری هایم
کنار ستاره ها کمرنگ تر شوند
آتش گرفته خرمن این دلتنگی دیرین
خاکسترت را بی محابا
به فراموشی دیروز می بخشم...

لیلا 4 تیرماه 88

۱۳۸۸ تیر ۳, چهارشنبه

در جستجویت
به گوشه های گمشده سر می زنم
حالا
همیشه.
روز
شب .
کنار پنجره
لا به لای شعر
آن سو ی آینه
پشت رنگین کمان .
انگار یکی از همین جا ها بود
که گم ات کردم
دی روز بود یا دی ماه
یادم نیست
تو را گم کردم؟
یا تو پنهان شدی؟

لیلا 3 تیر 1388
نیستی
و هم آغوش باران می شوم
که مثل رویاهایم
خیس و غمگین است .
ادامه ی شب
تو را به یادم می آورد
و نگاهی که بوی یاس می داد
و من در تکرار آن
سال ها خواب می دیدم
و خیال می کردم
خوشبختی را در آغوش گرفته ام ...

لیلا تیر ماه 1388